Οι Γαλανόπουλοι, οι Αστράδες και οι... άλλοι

Δημοσιεύτηκε στις 11/09/2017    

Με αφορμή τη δήλωση του Κώστα Γαλανόπουλου, αλλά και το ντεμπούτο του Λευτέρη Αστρά στον Πανιώνιο, η Μαρία Τσίχλα γράφει για όλα αυτά τα παιδιά που έχουν όνειρό τους να γίνουν ποδοσφαιριστές, αλλά στην Ελλάδα δεν μπορούν να τα καταφέρουν.

Η χθεσινή δήλωση του Κώστα Γαλανόπουλο στη Nova: «Μετά από αγώνες που δεν είχα παίξει καθόλου, μετά από αγώνες που ήμουν εκτός αποστολής. Γύρισα σπίτι έκλαιγα, έλεγα στους γονείς μου «τι κάνω; δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσω».», πιστεύω ότι έδωσε σε πολλούς να καταλάβουν την πίεση που έχουν όλοι οι νεαροί ποδοσφαιριστές, που ζουν με το άγχος του αύριο.

Ο Γαλανόπουλος είναι ένα από τα παιδιά που τα κατάφεραν. Δεν τα παράτησε, δεν το έβαλε κάτω, δούλεψε και δουλεύει σκληρά και αυτή τη στιγμή έχει φανέλα βασικού στην ΑΕΚ, πηγαίνοντας καλύτερα από αγώνα σε αγώνα.

Από την άλλη πλευρά ακόμα ένας νέος ποδοσφαιριστής έκανε χθες το ντεμπούτο του στην Σούπερ Λίγκας. Ο λόγος για τον Λευτέρη Αστρά, που στα 20 χρόνια του κατάφερε να πάρει φανέλα βασικού στο ματς του Πανιωνίου με τον Παναιτωλικό, δείχνοντας πολύ καλά στοιχεία, τα οποία βέβαια έδειχνε συνεχώς όλα αυτά τα χρόνια τόσο στην ομάδα Νέων του Πανιωνίου, όσο και στις μικρές Εθνικές ομάδες.

Όμως, για να καταφέρει να κάνει ντεμπούτο έπρεπε να τραυματιστούν και να μην είναι έτοιμοι οι δύο άλλοι τερματοφύλακες στην ομάδα του.Έχετε σκεφτεί ποτέ πόσα παιδιά έχουν χαθεί επειδή απλά οι ποδοσφαιριστές που βρίσκονται πάνω από αυτούς δεν έχουν τραυματισμούς; Επειδή απλά οι προπονητές φοβούνται να ρισκάρουν και να τους ρίξουν στον αγώνα; Επειδή απλά στην Ελλάδα λέγοντας νέος εννοούμε έναν παίκτη 25 χρονών;

Έχετε σκεφτεί ποτέ το πόσο μεγάλο ρόλο παίζουν οι μάνατζερ, τα κυκλώματα και όλα αυτά τα... ωραία που ειδικά στο ελληνικό ποδόσφαιρο κάνουν πάρτι;Πόσους ακόμα Γαλανόπουλος θα μπορούσαμε να έχουμε αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά στην Ελλάδα;

Πόσα ακόμα ταλέντα θα μπορούσαμε να έχουμε βγάλει σαν χώρα εάν οι προπονητές έδιναν ευκαιρίες χωρίς να φοβούνται; Πόσο το ελληνικό ποδόσφαιρο θα στηριζόταν στα δικά του παιδιά αν γινόταν όλα αυτά και δεν θα είχε ανάγκη από ξένους ποδοσφαιριστές, οι οποίοι δεν έχουν τίποτα περισσότερο από τους έλληνες παίκτες που αγωνίζονται στις ομάδες Νέων;

Οι ιστορίες που έχουν να πουν όλοι αυτοί οι πιτσιρικάδες μπορούν να σας κάνουν να δείτε διαφορετικά το ποδόσφαιρο. Και η αλήθεια είναι ότι μόνο των πιτσιρικάδων αλλά και τον οικογενειών τους. Και δεν θα μιλήσω για τους μπαμπάδες, γιατί αυτοί συνήθως τα βλέπουν λίγο πιο... σκληρά τα πράγματα. Θα αναφερθώ στις μαμάδες. Στις γυναίκες που έμαθαν ποδόσφαιρο στα άδεια γήπεδα των Ακαδημιών βλέποντας τα παιδιά τους να δίνουν τις μάχες τους. Που καρδιοχτύπησαν σε όλα τα χτυπήματα.

Που λύγισαν όταν είδαν τα παιδιά τους να κλαίνε και δεν ήξεραν τι να τους απαντήσουν όταν ήταν έτοιμα να τα παρατήσουν. Δυστυχώς η Ελλάδα συνεχίζει να τρώει τα δικά της παιδιά και ευτυχώς η οικονομική κρίση που έχει χτυπήσει και το ποδόσφαιρο δίνει σιγά σιγά την ευκαιρία σε κάποιους από του νέους ποδοσφαιριστές να πάρουν ευκαιρίες και να αποδείξουν την αξία τους.

ΥΓ: Αν υπάρχει μια ομάδα που αξίζει ένα μπράβο αυτή είναι ο Πανιώνιος. Με τον Κοροπούλη πολλά χρόνια στην ομάδα Νέων και με ανθρώπους που εμπιστεύονται τα νέα παιδιά στο αντρικό τμήμα έχει καταφέρει να βγάλει ποδοσφαιριστές και να συνεχίζει να βγάζει. Τον Ντουρμπισάι τον θυμάστε; Από τις Ακαδημίες του ξεκίνησε, έκανε το αγροτικό του και τώρα είναι ο βασικός επιθετικός της ομάδας και μακάρι να συμβεί κάτι παρόμοιο και με τους Αστρά, Πινιώτη και Σταυρόπουλο που πλέον αποτελούν μέλη της πρώτης ομάδας και παλεύουν για την ευκαιρία τους.

ΥΓ2: Για όλα αυτά πριν βιαστείτε να κρίνεται έναν πιτσιρικά ή έναν προπονητή που του έδωσε την ευκαιρία σκεφτείτε λίγο.

ΥΓ3: Να πάμε λίγο και σε κανένα γήπεδο να δούμε τις ομάδες των Νέων να παίζουν ε;

sitemap